گم گشته ام انگار ،  مردم همه بیگانند

من از همه می ترسم گویی همه آوارند

 

  

این زلزله کی آمد میخانه ما لرزید

آوار دروغ و رنگ کی بر سر ما بارید

 

  

حالا سر هر برزن پر پچ پچه و بلواست

هرجا سر هر بزمی انگار که غم با ماست

 

  

عشق و می و مطرب کو؟  ساقی ز چه زاهد شد ؟

آن گربه ی شهر آشوب  کی اینهمه عابد شد ؟

 

  

بد مستی  و بد کاری کی شد رفیق  راه

آن دوست که شاهد بود کی رفت از این درگاه

  

 

این محتسب بد طین کی آنهمه شد آگاه

آن پیر خراباتی کی اینهمه شد گمراه

  

 

من  مرغ غزلخوانت  بی بال و پرم دیگر

در مجلس بیدردی   بی شور و شرم دیگر

  

 

تو  همدم شب هایم دیریست غریب انگار

‌ مستانه سخن گفتن رسمیست عجیب انگار

 

  

مستان همه  هوشیارند ،‌عاقل شده ، فرزانه

در شعر و ادب لیکن  گویی همه بیگانه

 

 

این شهر من و تو جانا انگار که دیگر نیست

انگار غریبیم و شب هست و دگر مه  نیست