روزی می آید

که از من دیگر هیچ نمی ماند

نیمی را باد

نیمی را باران

ذره ای را خاک ...

 

 

 

و این غمگینانه تر نیست

از لحظه های من که از تو هیچ نماند

از لحظه های تو که از من نبود

و هیچ گاه در هیچ جای راه

بهم نرسیدیم

 

 

 

می دانی ؛

نیمه ی گمشده یک فریب ساده بود

برای اینکه به تنهایی مان

دل نبندیم و

و از آن

امیدوارانه بُگریزیم

 

 

 

این را این تن ِ  تنها نمی گوید

 

 

خودت بپرس

از بسترهای شلوغ

از دستان پر

از آغوش های  داغ ؛

 

 

و بعد 

   دلت را به تنهایی ات ببند

                                  تا ببینی نیمه ی گمشده ی تو

                                                                   همین  تن ِتو  ؛

                                                                                        تنهایی توست !!!